Tłumaczysz kierownikom, że mają zadaniowy system czasu pracy oraz, że zarządzają zespołem a wiec nie mają prawa do dodatku z tytułu godzin nadliczbowych? Masz więc duże szanse, że menadżer sprawdzi w sądzie pracy czy jest to zgodne z prawem. Będzie miał z resztą rację ponieważ wiele praktyk stosowanych przez pracodawców jest błędnych.

Z tego wpisu dowiesz się jakich pomysłów powinieneś unikać jako pracodawca oraz jakie masz prawa jako pracownik na kierowniczym stanowisku.

Teza nr 1: W zadaniowym czasie pracy pracujesz „tyle ile potrzeba” i nie masz prawa do dodatku za pracę nadliczbową.

X FAŁSZ | W zadaniowym systemie czasu pracy nie ewidencjonuje się czasu pracy ale to nie oznacza, że pracodawca ma prawo żądać od pracownika aby pracował ponad przeciętną, 8-godzinną normę czasu pracy bez rekompensaty! Pamiętaj, że także w zadaniowym systemie czasu pracy, jeśli pracodawca źle zaplanuje twoje zadania i w rezultacie poświęcisz na ich realizację czas wolny, masz prawo do otrzymania rekompensaty w postaci czasu wolnego lub dodatku za pracę nadliczbową. Zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2015 r. sygn. akt: I PK 9/15: określenie w systemie zadaniowym przez pracodawcę zakresu obowiązków w sposób uniemożliwiający ich wykonanie w obowiązującym pracownika wymiarze czasu pracy, uzasadnia roszczenie o dodatkowe wynagrodzenie z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych. Więcej na temat zadaniowego systemu czasu pracy przeczytasz klikając tutaj.

Teza nr 2: W umowie o pracę masz wpisane, że zajmujesz kierownicze stanowisko a więc nie masz prawa do rekompensaty za pracę nadliczbową.

X FAŁSZ | Z Kodeksu pracy wynika, że pracownicy zarządzający w imieniu pracodawcy zakładem pracy i kierownicy wyodrębnionych komórek organizacyjnych wykonują, w razie konieczności, pracę poza normalnymi godzinami pracy bez prawa do wynagrodzenia oraz dodatku z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych, z tym zastrzeżeniem, że kierownikom wyodrębnionych komórek organizacyjnych za pracę w godzinach nadliczbowych przypadających w niedzielę i święto przysługuje prawo do wynagrodzenia oraz dodatku z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych w wysokości określonej w art. 151¹ § 1, jeżeli w zamian za pracę w takim dniu nie otrzymali innego dnia wolnego od pracy. (Por. art. 151⁴ Kodeksu pracy).

Pamiętaj jednak, że samo nazwanie stanowiska pracy „kierowniczym” nie powoduje jeszcze, że te zasady powinny mieć do danego pracownika zastosowanie!

Jak wskazuje się w orzecznictwie: pracownik kierujący komórką organizacyjną, wyodrębnioną w strukturze organizacyjnej zakładu pracy, nie zajmuje stanowiska kierowniczego w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy, jeśli kieruje zespołem pracowników przy jednoczesnym wykonywaniu pracy na równi z członkami kierowanego zespołu. (Por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie – III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 lipca 2022 r. III APa 6/22).

W innym z orzeczeń wskazano, iż pracownik na stanowisku kierowniczym nie może być zobowiązany przez pracodawcę do stałego świadczenia pracy ponad ustawowy czas pracy, i to bez wynagrodzenia, tylko dlatego, że jest to potrzebne do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania zakładu pracy. Na pracodawcy spoczywa obowiązek takiego zorganizowania pracy, aby nie zachodziła potrzeba stałego zatrudniania pracowników poza ustawowym czasem pracy. Jeżeli – z przyczyn organizacyjnych – jest to niemożliwe, pracownikowi zajmującemu kierownicze stanowisko należy się wynagrodzenie za godziny nadliczbowe (por. wyrok SN z 12.03.1976 r., I PR 13/76).

Jakie wnioski płyną z tych orzeczeń?

• Jeśli jako kierownik wykonujesz pracę, ramię w ramię z innymi pracownikami wówczas masz prawo do wynagrodzenia i dodatku za pracę nadliczbową.

• Jeśli jesteś stale zmuszany do pracy nadliczbowej – bez względu na to jak nazwane jest twoje stanowisko w umowie o pracę, masz prawo domagać się wynagrodzenia za godziny nadliczbowe.

Teza nr 3: Ciągłe zlecanie Ci dodatkowych zadań w wyniku których jesteś pozbawiony prawa do odpoczynku daje Ci prawo aby żądać zadośćuczynienia.

! PRAWDA | Niezapewnienie pracownikowi dobowego lub tygodniowego odpoczynku od pracy stanowi naruszenie dóbr osobistych zatrudnionego. W takim wypadku pracodawca powinien liczyć się z obowiązkiem zapłacenia zadośćuczynienia (wyrok SN z dnia 9 grudnia 2011, II PK 115/11, wyrok SN z dnia 10 marca 2011 r., III PK 50/10). W swojej praktyce wiele razy przyszło mi już reprezentować pracowników zatrudnionych na kierowniczych stanowiskach, którzy obarczeni zbyt dużą ilością zadań zmuszeni byli do pracy w czasie wolnym w tygodniu, weekendy, na wakacjach, w święta… Takie systematyczne naruszanie prawa do odpoczynku, wymuszanie „życia pracą”, będzie najczęściej oznaczało naruszenie dobra osobistego pracownika. W takim przypadku pracownik ma prawo dochodzić zadośćuczynienia z tytułu naruszenia owego dobra.

Teza nr 4: Pracodawca może zmusić cię do bycia „pod telefonem” czyli pełnienia dyżuru bez żadnych ograniczeń.

X FAŁSZ | Czas pełnienia dyżuru nie może naruszać prawa pracownika do odpoczynku (art. 151⁵ Kodeksu pracy). Pracownik powinien więc mieć nieprzerwane 11 godzin dobowego oraz 35 godzin tygodniowego czasu odpoczynku. Podczas tego odpoczynku nie powinien mieć zlecanego dyżuru!

Teza nr 5: Nie pracuję w „handlu” tylko w usługach (np. w IT) a więc szef ma prawo zobowiązać mnie do pracy w niedzielę.

X FAŁSZ | Aby pracodawca mógł legalnie powierzać wykonywanie pracy w niedziele lub święta musi spełnić przesłankę dopuszczalności takiej pracy, zapisaną w art. 151¹⁰ Kodeksu pracy. Zerknij do tego katalogu! Tylko w nielicznych przypadkach pracodawca w ogóle ma prawo powierzać pracownikom pracę w niedzielę!

Sytuacje o których piszę są Ci znane? Chcesz zasięgnąć porady prawnej? Zachęcam do kontaktu ze mną. W tym celu kliknij >>> tutaj. 

Podobał Ci się ten post? Zagłosuj!